363
Woordverklaring.
Het woord roman.
Als aanvulling van het artikeltje over ‘romantisch’ vraagt men ons iets over het woord
roman. Dit volgt hier.
‘Roman’ is oorspronkelijk, naast ‘romanz’ en ‘romant’ (vanwaar ‘romantique’), de
naam van de taal die in de XV
e
eeuw reeds algemeen Fransch (français) heette.
Niet alleen het Fransch echter, ook de meeste andere talen die zich uit de taal van
Rome
, het Latijn hadden ontwikkeld, heetten eenmaal zoo: onder deze het Spaansch
en Portugeesch (romance), het Provençaalsch (romans). Nog heden noemen de
menschen van Graubunderland hun taal ‘Rumonsch’ en in 't Portugeesch is ‘romance’
behalve het Portugeesch-zelf, in 't algemeen ook de volkstaal van een land. Het
Romaansch was wat het volk praatte en waarin de geschriften van 't volk geschreven
waren, in tegenstelling met het Latijn van de kerk, de wetenschap en de wetgeving.
Het woord had dezelfde kracht als ons Dietsch en Duitsch (vgl. vier en vuur, rieken
en ruiken), dat afgeleid is van ‘diet’ d.i. volk en ook in tegenstelling stond met ‘Latijn’.
‘En romanz’ beteekende in 't oud-fransch ‘duidelijk, verstaanbaar’. Zoo was van
‘diet’ ook het werkwoord ‘duiden, beduiden’ d.i. begrijpelijk maken afgeleid en zoo
had ‘iemand iets dietsch maken’ vroeger den zin van ‘aan 't verstand brengen’.
Hetzelfde denkbeeld ligt nog in den term ‘populair’ (‘populairiseeren’), dat van
‘populus’ d.i. volk komt: wat onder 't bereik van 't volk gebracht is. Men denke ook
aan de uitdrukking ‘stadhuiswoorden’, die de eenvoudige lui toepassen op alle
termen die hun te hoog gaan, en aan ‘Versta-je geen Hollandsch?’
Gemakkelijk had de eerste overgang van beteekenis nu plaats: roman, romanz,
romant werd de naam van de
geschriften
in de taal des volks; eerst vooral van de
uit het Latijn vertaalde, de ‘verdietschte’, dan, met name in 't Provençaalsch, van
alle mogelijke andere.
In 't Oud-fransch echter kwam het woord al vroeg op den weg, die op het
tegenwoordige ‘roman’ is uitgeloopen. Het Oud-fransch bloeide het meest in Epische
of verhalende gedichten: het Epische is het oudste en het meest nationale in de
litteratuur. Voor een deel berusten deze gedichten ook op
Latijnsche
werken. Zoo
kwam ‘roman’ reeds in de XII
e
eeuw opmerkelijk vaak voor als ‘vertelling en
verhaal
in de volkstaal, het Romaansch’, en in 't begin der volgende eeuw dacht men, als
men 't gebruikte, reeds bepaald aan een ‘vertelling’ en niet aan ander soort letteren.
Doch het kon nog zoo goed
Taal en Letteren. Jaargang 2
Comentários a estes Manuais